نهی از آلوده كردن آب و جلوگیری از آلوده شدن آن

 

در اسلام، به هماهنگی كامل بین پاكیزگی جسمی و معنوی تاكید فراوانی شده است. از آنجایی كه پاكیزگی جسمی نیازمند آب پاكیزه می‌باشد قرآن كریم و سنت به پاكیزگی و تمیزی آب توجه زیادی نموده‌اند. مسلمانان بسیار سفارش شده‌اند كه آب را آلوده نكنند. دین اسلام، از كمترین آلودگی‌ها مانند: ادار كردن در آب راكد، حمام كردن در آب راكد جهت رفع وضعیت ناپاكی تشریفاتی و ... نهی كرده است. بخش مهمی از احكام فقهی اسلام، احكام بهداشتی- محیطی است. احكام آبها، احكام زمین، احكام مربوط به كشاورزی و حفاظت از محیط زیست و اهمیت بهداشت بسیار مورد توجه قرار گرفته و احكام ویژه‌ای برای هر یك از آنها وضع شده است. احادیث زیر نشان می‌دهند كه در اسلام چقدر به سالم نگه داشتن آب سفارش شده است:

امام صادق (ع) فرمودند: «آب مورد استفاده مردم را آلوده نكن.»[1]

 امام صادق فرمودند: «آب را در حال ایستاده منوش و قبری را طواف‌گاه خود قرار مده و در آب راكد و ایستاده بول مكن هر كس به خلاف این دستور رفتار كند و آسیبی به او برسد باید خود را سرزنش كند و آن آسیب تا وقتی كه خدا بخواهد از وی جدا نخواهد شد.»[2]

«رسول اكرم (ص) از افكندن آب دهان در چاهی كه مردم از آن آب می‌نوشند و از دمیدن در خوراك و آب نهی فرمودند.»[3]

 رسول اكرم (ص) فرمودند: «درهایتان را ببندید، روی ظرف را بپوشانید، مشكهایتان را محكم كنید هیچ وقت شیطان چیزهای پوشیده و در بسته را باز نمی‌كند.»[4]

امام صادق (ع) از پدران بزرگواش (ع) از امیرالمؤمنین علی (ع) روایت كرده است كه «رسول خدا (ص) از دستشویی كردن در نهر آب كه از آن استفاده می‌كنند یا نهری كه مورد استفاده قرار می‌گیرد یا زیر درختی كه میوه دارد نهی فرمودند.»

 امام موسی‌بن جعفر (ع) از پیامبر اكرم (ص) نقل كرده‌اند: «ادرار كردن به آب راكد جفاست»[5]. دور از مروت است كه كسی آب را آلوده ساخته و مایه بروز بیماریها و امراض مختلف را فراهم آورد.

 امام صادق (ع) فرمودند: «خداوند آب را پاك و پاك كننده آفریده است.»[6]

 امام صادق (ع) فرمودند: «آب پاك می‌كند ولی اگر نجس شود چیزی آن را پاك نمی‌كند.»[7]

---------------------------------------------------------------------

 [1]- كافی ج3

 [2]- سفینه ج2 ص 99 و علل الشرایه ص 283

 [3]- سفینه ج1 ص 694

 [4]- بحار ج 63 ص 204  

 [5]- بحار ج 80 ص 188

 [6]- وسایل الشیعه ص 20

 [7]- میزان‌الحكمه ج 7 ص 3320